" Όταν το γιατί γίνεται σχέση.."


π. Χαράλαμπου  Παπαδόπουλου

 " «Γιατί;» Μια λέξη πουσυνοδεύει την ζωή μας από την πρώτη στιγμή του υπαρξιακού συλλαβισμού μας.
Μια λέξη που κυλάει στηνγλώσσα μας ζητώντας λύτρωση.
Ένας λόγος, γεμάτος αγωνία πουαναζητά τον τρόπο, τον χώρο να αρθρωθεί. Να εκφραστεί. Να γίνει αίτημα.
Ένας φόβος που απωθήθηκε. Μια οργή κι ένας θυμός που δεν φανερώθηκε.
«Γιατί;» Μια λέξη που αγιάσθηκε πάνω στον Σταυρό του Χριστού μας, εκείνη τι στιγμή που η καρδιά τουφοβήθηκε και κραύγασε απεγνωσμένα «Ηλί Ηλί λαμά σαβαχθανί, τουτέστιν, Θεέ μου, Θεέ μου, ίνα τι με εγκατέλειπες;».
Είναι που εκείνη την μέρα νοηματοδοτήθηκε.Έγινε οδός, τρόπος να ρωτάς και να εμπιστεύεσαι συγχρόνως μια μεγάλη Αγάπη. Πάνωστον Σταυρό ο πόνος έγινε σχέση.
Πες λοιπόν το «γιατί» τηςκαρδιάς σου, μην φοβάσαι ότι θα αμαρτήσεις, το είπε πρώτος ο Χριστός μπροστάστην οδύνη, στην αδικία, στην μοναξιά και προδοσία.
Να θυμάσαι όμως, ότι Εκείνοςμετά την αγωνία, μετά το βαθύ υπαρξιακό ερώτημα, πέρασε στην παράδοση τουεαυτού του, στο θέλημα του Θεού. Δηλαδή σταμάτησε να σκέφτεται κι αφέθηκε νανιώσει. Δεν ρωτούσε πλέον αλλά αισθανόταν. Τι αισθανόταν; Το σχέδιο του Θεού.Την παρουσία Εκείνου. Το μυαλό ρωτά μα η καρδιά γνωρίζει, πιστεύει και εμπιστεύεται. 
Πίστεψε λοιπόν στον Θεό όχι ωςιδεολόγημα. Όχι ως κατοχύρωση φοβερών ακλόνητων επιχειρημάτων, που εξασφαλίζουντον φόβο του εγώ και οχυρώνουν την νάρκισση ατομική δύναμη σου.
Πίστη δεν σημαίνει αποδοχή κάποιονσυμβόλων ή λεκτική ανάγνωση ιερών κειμένων. Δεν είναι μια νοητική γνώση καιαπαγγελία. Μια κατοχύρωση του φόβου και του νου.
Πίστη σημαίνει αφήνομαι σεεκείνο που δεν καταλαβαίνω και πολλές φορές φοβάμαι, αλλά μέσα μου σε μια άλληπραγματικότητα της ύπαρξης μου, σε μια έτερη διάσταση, αισθάνομαι ότι κάποιοςγνωρίζει καλύτερα από ‘μένα. Δεν ξέρω το γιατί, μα κάποιος με αγαπάει, με νοιάζεταιμε τον δικό του τρόπο, που είναι σοφός, ουσιαστικός, θεραπευτικός καιλυτρωτικός.
Πίστη σημαίνει μαθαίνω να εμπιστεύομαι,να αφήνομαι, να εγκαταλείπομαι γυμνός από τις δικές μου ερμηνείες, τα δικά μουθέλω, τις αρετές μου και τα πιστεύω μου.
Η πίστη γεννάται πραγματικά στο όριο του θανάτου, εκεί που δεν υπάρχει το «εγώ» σου, οι δυνάμεις σου, τα κατορθώματα σου, το όνομα σου, οι επιτυχίες σου, για να σε σώσουν και να σεαυτολυτρώσουν. Εκεί που οι λέξεις μαρμαρωμένες στις άκρες των ματιών ζητούν να γίνουν λυτρωτικά δάκρυα ελπίδας στην παρουσία του Θεού, του Άλλου που απόβρέφος πείνασες και δίψασες."

παπα -  Λιβυος -  plibyos.blogspot.gr

2 σχόλια:

athina pap είπε...

πολύ ομορφο μπλογκ αλλα δυστηχως δεν γνωριζω για πιο λογο δεν μου επιτρεπει να εγγραφτώ

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ....! είπε...

Πολύ όμορφο κείμενο....ας εμπιστευτούμε λοιπόν τον Κύριο, γιατί μόνο Εκείνος γνωρίζει τι είναι καλύτερο για μας :)))
Καλό ξημέρωμα!